Przez resztę rządów Wilhelm zadziałał aktywnie na scenie politycznej nadal jeden raz. Było to do wnętrza 1834 r., gdy w charakterze świeżo miniony brytyjski panujący mianował premiera w przeciwieństwie zdaniu Parlamentu. Dwa lata po reformie wyborczej pokój przyjęć Greya stał się niepopularny wewnątrz społeczeństwie. Utracił podobnie poplecznictwo monarchy, bowiem domagał się reformy Kościoła Irlandii. W 1834 r. lord Grey zrezygnował ze stanowiska. Zastąpił go jeden z jego ministrów, William Lamb, 2. wicehrabia Melbourne. Był mężczyzna kontynuatorem polityki Greya, oraz jego przywództwo składał się faktycznie z tych samym ministrów. Nie cieszył się mąż wobec tego popularnością wewnątrz kraju, przecież dysponował silnym zapleczem parlamentarnym. Wielu ministrów nie cieszyło się tymczasem sympatią króla.
W październiku 1834 r. przewodniczący Izby Gmin plus Kanclerz Skarbu lord Althorp, odziedziczył parowski tytuł hrabiego Spencer także zasiadał w środku Izbie Lodów. Utracił zatem obszar w środku Izbie Gmin. Urząd Kanclerza Skarbu mógł znajdować się lecz sprawowany ostatnim tchem na wskroś członka izby niższej, w takim razie dokonano roszad personalnych wewnątrz gabinecie. Król uznał, że osłabiają one dodatkowo w taki sposób wcześniej jego zdaniem omdlewający pokój przyjęć plus zdymisjonował władza Melbourne'a.
Król powierzył wtedy urząd premiera torysowi, Robertowi Peelowi. Peel przebywał w takim przypadku we Włoszech, wówczas władzę tymczasowo sprawował książę Wellington. Kiedy Peel wrócił oraz objął urząd okazało się, że nie prawdopodobnie mężczyzna sprawnie rządzić, albowiem większość do wnętrza Izbie Gmin mają wigowie. Król rozwiązał wówczas Parlament, jednakowoż wyniki nowych wyborów nie ówczesny po myśli Wilhelma. Torysi zdobyli do wnętrza nich więcej mandatów niż wewnątrz ostatnich wyborach, niemniej jednak większość wciąż mieli wigowie. Peel utrzymał się na stanowisku premiera do tej pory na wskroś nieco miesięcy, przecież zrezygnował po kolejnych parlamentarnych porażkach. Lord Melbourne wrócił na urząd premiera, pozostając w tym miejscu wskroś resztę rządów Wilhelma.
Ponieważ Wielka Brytania była związana unią personalną z Hanowerem, Wilhelm był też królem Hanoweru, tymczasem w życiu nie odwiedził swojego królestwa w charakterze król. Jako regent działał do wnętrza Hanowerze książę Cambridge. W 1833 r. Hanower otrzymał konstytucję, która dawała przewagę klasie średniej plus pewne prawa klasie niższej. Rozszerzała białogłowa też władzą hanowerskiego Parlamentu. Konstytucja została odwołana po śmierci Wilhelma, jak tron Hanoweru objął jego młodszy brat, Ernest August I. Jako racja inny panujący twierdził, że ustawa zasadnicza nie została uzgodniona z nim, jak z następcą tronu.
Wilhelm dodatkowo Adelajda wiele uwagi poświęcali swojej bratanicy, księżniczki Wiktorii, następczyni tronu. Ich próby nawiązania bliższych relacji z księżniczką napotykały na tarcie jej matki, księżnej-wdowy Kentu. Nie mogąc porozumieć się ze szwagierką, trusia wyraził życzenie by mógł dożyć 18 urodzin księżniczki Wiktorii, albowiem wtedy po jego śmierci jej oryginał nie otrzymałaby regencji. Jego życzenie spełniło się.
Wilhelm IV zmarł z powodu problemów z sercem 20 czerwca 1837 r., miesiąc po 18 urodzinach Wiktorii, która objęła po zanim tron Wielkiej Brytanii. Pochowany został w środku zamku Windsor. Wraz z jego śmiercią rozpadła się Unia Europejska brytyjsko-hanowerska, jako że na mocy prawa salickiego tronu Hanoweru nie mogła otrzymywać w spadku kobieta. Rządy w środku Hanowerze objął młodszy towarzysz Wilhelma, Ernest August I.